Masha Allah, masha Allah! Dat is het enige wat ik kon zeggen toen ik terugreed naar mijn woonplaats. Zo veel kennis, zo veel liefde, zo veel taqwa. alhamdoelileh!

Samen met een zuster verheugden we ons al de hele week op het weekendje Eindhoven. Ik kon me maar niet voorstellen hoe het zou zijn. Ik ben ook nooit eerder naar zo een bijeenkomst geweest. Aangekomen in Eindhoven maakte ik nog een grapje tegen mijn vriendin. Ik zei:”In Amsterdam worden we al raar aangekeken door onze Hijaab, laat staan hier.” Integendeel. Masha Allah, zo veel sterke zusters die niet alleen de Hijaab dragen, maar ook de niqaab. Moge Allah ons allen de kracht geven om ook zo ver te komen, Allahoema amin.

“Als een brandwondje door de oven al zo een pijn doet, hoe zal de Hel dan zijn?” Dat was de eerste zin die ik hoorde toen ik binnenkwam. Een zuster vertelde hoe ze zich bekeerd had tot de Islaam. Ik stond echt letterlijk en figuurlijk met een open mond te luisteren. Nog nooit had ik zoveel  ‘Nederlandse’ moslimvrouwen gezien en gehoord. Ik stond verbaasd van de belangstelling die er was om naar elkaars verhaal te luisteren en daar lering uit te trekken, ieder voor zich.

Ik wilde alles te gelijk. Hahaha, net een klein kind die voor het eerst in het pretpark is en alles te gelijk wilt zien en beleven. Zo voelde ik me, ik wilde alles en iedereen zien en tegelijkertijd ook alles horen en noteren.

De bijeenkomst was niet alleen leerzaam, het was ook een bijeenkomst dat je gewoon even lekker jezelf kunt zijn als moslimvrouw onder de moslimvrouwen elhamdoulileh. Alle vragen konden gesteld worden, je kon met iedereen (bij wijze van spreken) een praatje maken, want we zitten daar allemaal met het zelfde doel: hoe je jezelf kunt ontwikkelen tot de ideale moslimvrouw.  

volgende