|
Een wezen met twee benen en
twee handen.
Een groep uit aarde en lichtelijk wat van Allah's
geest. Het is de mens volgens de visie van de islam.
Een greep uit aarde waarin zich allerlei materiele
elementen bevinden zoals zuurstof , waterstof, koolstof, calcium en fosfor.
Deze groep uit de aarde weerspiegelt de wereldlijke
behoeften en aandriften.
De mens heeft
hiernaast ook iets goddelijks meegekregen,
waarvan de zuivere geest, het krachtige bewustzijn
en de wilskracht van een mens voortvloeien. Een mens bestaat dus uit twee
elementen.
De mens is niet alleen een greep uit aarde, die onderdanig is aan
materiele behoeften zoals eten, drinken en seksuele gemeenschap, zodat hij geen
greep meer heeft op zichzelf. Hij heeft in grote mate de mogelijkheid om keuzes
te maken als het om het vervullen van deze behoeften gaat.
De mens is ook niet alleen dat zuivere geest,
vrij van alle beperkingen en niet onderdanig aan bepaalde noodzakelijkheden. Hij
is onderhevig aan tijd en plaats verbonden beperkingen. De mens staat op niet
boven zijn zwakheden, zijn bestaan kent een afloop en de zwaarte van het lichaam
nijgt tot de oorsprong, de aarde.
De mens is een mengeling
tussen de dwingende noodzaak en de glansrijke en vrije geest. Één van de twee
elementen kan wel eens overheersen.
Bij het eerste geval wordt die overdreven noodzaak
zichtbaar, terwijl bij het andere geval juist het doorzichtige licht meer
zichtbaar wordt.
De mens staat in elk geval nooit los van één
van deze twee elementen. Als dat zou gebeuren dan zou hij zijn oorspronkelijke
natuurlijkheid verlaten en is hij dan ook geen mens meer. Juist op zijn
natuurlijke wijze, het feit dat hij uit aarde bestaat en uit een geest bestaat.,
is de mens wel gelukt veel goeds op deze aarde te realiseren en zijn boodschap
te verwezenlijken.
De conclusie die de islam uit
deze mengeling trekt, is dat een mens zijn noodzakelijke behoeften op een
menselijke manier dient te vervullen en niet als een dier. Ook dient de mens
zijn spirituele verlangens als mens en niet als een engel ter vervullen.
Het eten, drinken en seksuele omgang bijvoorbeeld
zijn natuurlijke noodzakelijkheden die een dier op een directe manier vervult,
een bepaalde manier die aangeboren is en waar een dier, qua omvang en tijdstip,
niet zoveel keuze bij heeft.
De mens vervult op zijn
beurt deze behoeften op een menselijke wijze, hij creëert bepaalde regels
eromheen die als doel hebben het regelen van de wijze waarop dit plaats kan
vinden en het creëren van de keuzemogelijkheden.
Een mens grijpt niet nar
een stuk rouw vlees om die op te eten of daarmee weg te lopen. Integendeel, hij
creëert allerlei regels hiervoor met als doel de afstand tussen de drang van de
behoeften en je beantwoorden daarvan te vergroten.
Uiteindelijk geeft de mens ook
gehoor aan zijn behoeften, maar die afstand die hij gecreëerd heeft, waaruit
allerlei normen en waarden voorvloeien, maakt het verschil tussen mens en dier
juist zichtbaar.
Het leert de mens hoe hij zijn dierlijke instincten
op een menselijke wijze gehoor kan geven. Dit is de islamitische visie ten
opzichte van de relatie tussen de menselijke en dierlijke behoeften aan de ene
kant (lichaam), en aan de engelachtige kant in de mens (ziel). Deze laatste
vereist dat hij zijn verheven spirituele behoeften vervult, maar dan wel als
mens en niet als engel.
De mens hoeft zich niet van de
aarde te vervreemden maar dient wel een verband te houden met de hemel, dit is
het evenwicht in de islam.
Deze evenwicht is een zichtbaar kenmerk in het
universum.
Het menselijk leven dient volgens dit kenmerk plaats
te vinden, waarbij alle elementen evenwichtige kracht kunnen vormen.
Alle lof aan Allah de
Alwetende, vrede en genade met onze dierbare profeet Mohammed de vader van
alqassiem.
|
